Vengma, hiç bir partinin borazanı değildir. Hiç bir partinin düşmanı da değidir. Kürt partilerinin doğru politikalarını destekler, yanlış politikalarını eleştirerek yol göstermeye çalışır.

37 Yıl Sonra Diyarbekir’deyım!

Murat Dağdelen / 37 Yıl Sonra Diyarbakır’dayım….

Uçak kadim şehrim Diyarbakır’ın üzerinde alçaldığında pencereden dışarıyı görmeye çalışıyorum.

Dışarıya gecenin karanlığı hakim. Sarımtırak ışıklar dışında bir şey görmek mümkün olmuyor.

Yanımdaki koltukta oturan iki genç bayan’a “Diyarbakır’lımısınız” diye sormuş “Evet” cevabını almıştım.

Uçak” diyorum hangi havaalınına iniyor?

Yeni havaalanına

“Yeni havaalanı nerede?

Bayanlar yeni havaalanının yerini tarif etmeye çalışıyorlar, fakat anlattıkları yerlerin hiçbirini tanımıyorum.

Bayanlardan biri “yabancısınız herhalde

Gülüyorum.

Hayır Diyarbakırlıyım

Bayanlar birbirlerine bakıp, bendeki garipliği anlamaya çalışıyor.

Onlarla dalga geçmediğimi veya deli falan olmadığımı anlamaları için durumu izah etmeye çalışıyorum.

Eski bir Diyarbakır’lıyım 37 yıl sonra ilk kez şehrime geliyorum.

Pencere kenarında  oturan genç bayan’ın elindeki kitap gözüme ilişiyor

Amin Maalouf’un“Afrikalı Leo” adlı kitabını okuyor.

Benim durumum  okuduğunuz kitaptaki “Bir berberin sünnet ettiği, bir Papanın vaftiz ettiği” Hasan ibn Muhammed el-Vezzan ez-Zeyyati alias/namı diğer Giovanni Leone de Medici’” gibi diyorum.

Kız ilgiyle, sevecen ve ışıldayan gözlerle bana bakıyor. Gözlerindeki ışığın sıcaklığında “Seni anlıyorum” ifadesi var.

Onun “ Bizden biri” olduğunan karar veriyorum.

Size bir kaç şey daha sorabilirmiyim?

Buyrun

Bunun üzerine bir kaç yer daha soruyorum.

Yanımdaki koltukta oturan bayan;

Oo abi, sen millattan önceki yerleri soruyorsun, oralar daha biz doğmadan çok önceleri varmış. Şimdi yoklar.”

Durum benim için giderek vahimleşiyor.

Oralar artık yoklar” sözü içimde kabuk bağlamış kimi yaraların yeniden kanama olasılığını güçlendiriyor.

Susuyorum ve gözlerimi kapatıyorum.

Gözlerimi kapayınca “Artık olmayanlar” bir film şeridi gibi görünür oluyorlar.

Zamana kızıyorum. En çokta ben yokken akmasına  ve beni yetim, muhtaç bir çocuk gibi öyle ortada bırakıp gitmiş olmasına hüzünleniyorum.

 Hiç olmazsa unutmamak isterdim.

Eski geceler, sevdiklerimle dolu odalar…

Yalnız bırakmayın beni hatıralar.

Az yanımda kal çocukluğum,

Temiz yürekli uysal çocukluğum…

Uçağın tekerlekleri, pistte değdiğinde, “Sayın yolcularımız lütfen biz bildirinceye kadar, güvenlik kemerlerinizi açmayınız ve koltuğunuzdan kalkmayınız, teşekkür ederiz” anonsu ile birlikte, herkes çok acele bir biçimde güvenlik kemerini açıp ayağıya kalkıyor ve küçük el bağajlarının bulunduğu koltukların üstündeki bagaj kapaklarını açıp çantalarını almaya çalışıyor.

Uçağın kapıları açılır açılmaz, yolcular sanki uçakta yangın varmış gibi kapılara saldırıyor. Yol arkadaşlarım bayanlara  “Hoşçakalın” dedikten sonra  iniyorum. Dış hatlardan gelen bölüme geçip valizimi alıyorum. 37 yıl sonra kadim şehrimin havasını yeniden soluyabilmek için aceleci adımlarla yürüyorum. Dilimde bir mısra:

Dönebilmek o dönüşü olmayan yollardan

Sürekli bir aldanış bir daha bir daha

Hiç bitmeyecek gecelerden bir sabaha

Çıkabilmek ve sevmek durmadan usanmadan

 

Devam edecek…….

Murat Dağdelen

21.06.2017/ Almanya

 

 

 

 

1 Yorum
  1. Mehmet Ali diyor

    Beş yıl önce biz de yaşamıştık benzer durumu. 22 yıl sonra “ne pahasına olursa olsun” ülkeye dönmeye karar veren yakınımın “ne olur/ne olmaz Adana’ya gel, Diyarbakır’da zor olur” tavsiyemiz üzerine, Adana Havaalanında kontrol kuyruğundaki heyecanlı bekleyişi/bekleyişimiz unutulur gibi değil, ama içindeki fırtınaları nasıl görebilirdik!

Cevap bırakın

E-posta hesabınızı yayınlanmıyoruz

fourteen − eleven =

Kullanıcı deneyiminizi artırmak için çerezler kullanıyoruz. Sorun yok, rahat olun. Size özel herhangi bir bilgiyi yayınlamıyor ya da paylaşmıyoruz. Anladım Daha Fazla