Take a fresh look at your lifestyle.

“Weyy kutuku berd Keney mı werd”

33

Keşke şair ya da yazar olsaydım.

Seni yazsaydım.

Anlatsaydım seni kimsesiz bulutlara, sahipsiz kuşlara, yaşam yüklü fırtanalara, suskun yüce dağlara.

Anlatabilseydim yüreğimin kanayan yerini, gösterebilseydim ciğerimdeki yarayı görmeyen gözlere eşkera..
27 Temmuz nasıl unutulur ki? 26 yıl once tam da bu saatlerde gelen bir telefon yaşamımızı durdurmuştu. Dün gibi hatırlıyorum. Annem telefonda konusurken, ciğerimizi delen bir ağıt söyledi.
“Weyy kutuku berd
Keney mı werd” (wey köpekler götürdü kızımı yedi ” demişti. 11 gün sonra da öyle olmustu. Anamın hisleri onu yanıltmamıştı. Bu gün anamı aradım boğuk ağlmaklı sesiyle “yaralıyım ciğerim , kurşun yemişim, nasıl olayım kı?” Dedi. Doğru ya nasıl olalım ki? Herbirimizin ciğerinde dermansız, kocaman, kapanmaz bir delik delik var kurşun yarasından beter! İsyanım var. Bu güne kadar hiç bir şey yapamadık Faili belli katillerden hesap bile soramadık bağışla bizi bacım! GÜVEN DiİĞİMİZ INANDIĞIMIZ dağlara karlar yağdı.
Senin davanı Hızıra havale etmişti anne.Gole Çetı’ de kanlı elbiselerini yıkamıştı, ondan da ses çımadı. Koca bır anıt mezar yapıp yasını tutuyoruz
Şimdi dilsizim, kimliksizim, ülkesizim, sürgünü m, mülteciyim, paramparçayım tıpkı ülkem gibiyim.

Makbule Özler

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

5 × 1 =